MGB 50 jaar jong!

De MGB is een van de populairste klassiekers. Hij staat aan de vooravond van een gouden jubileum. In 1962 rolde het eerste exemplaar van de band in het Engelse Abingdon; nu, bijna vijftig jaar later, siert een exemplaar van de eerste generatie de KNAC-lidmaatschapspas voor 2012.

Bij huize Sieverink in Haaksbergen gaat de vlag zeker uit voor de jarige MGB. Want bij deze familie zit de liefde voor Britse klassiekers – en voor dit model van MG in het bijzonder – heel diep. Het is ook de auto van Mary Sieverink die de lidmaatschapspas van de KNAC siert. Al meer dan dertig jaar heeft zij deze auto in haar bezit.
In 1969 is Mary’s MGB gebouwd. De sporen die de tand des tijds in die jaren heeft achtergelaten, zijn eerder dit jaar volledig uitgewist door de spuiter, die een grondige restauratie met een nieuwe laklaag bekroonde. Mary enthousiast: ‘Hij is weer als nieuw! Fijn, want ik wil er nog jaren plezier van hebben. Zeker nu mijn man Gerrit en ik onlangs de activiteiten in ons autobedrijf, voor restauratie van en onderhoud aan klassieke Britten, hebben overgedragen aan onze zoon. We hebben dus wat meer tijd voor het rijden van ritten.’

Een van die ritten leidt volgend jaar zonder meer richting Abingdon, voor de viering van vijftig jaar MGB. In die stad rolde in januari 1962 het eerste exemplaar van de band. In dezelfde fabriek waar sinds 1955 meer dan 100.000 MG’s A waren geproduceerd. Dat was meer dan waarop de British Motor Corporation ooit had gerekend. Met zulke aantallen loonde het om een opvolger te ontwikkelen met een geheel nieuwe, zelfdragende carrosserie. Tot 1980 bleef de ‘B’ in productie. Die productiestop betekende tegelijk de sluiting van de fabriek in Abingdon. Met de MGB GT meegerekend, zijn er maar liefst 460.000 B-modellen gebouwd.
Overigens was er eind jaren zestig ook een MGC. Die werd aangedreven door een zescilinder lijnmotor, maar was slechts kort in productie.
In 1992 kwam de B weer enige tijd terug op de markt – als MGRV8, met modernere techniek en een V8-motor. En de productie van de MGB wordt komend jaar opnieuw hervat, zij het op heel bescheiden schaal. Speciaal voor het vijftigjarige bestaan van het model worden volgend jaar vijftig exemplaren gebouwd van de Limited Edition-versie van de MGB, die LE50 wordt genoemd.

Passie
‘Het is een heel fijne auto. Ook als vrouw is er heel goed in te rijden’, vertelt Mary. ‘Via mijn man is de passie voor Britse auto’s ontstaan. Hij had destijds al een Austin-Healey. Ook een geweldig fraaie auto, maar toch niet zo leuk als de MGB – althans voor mij. Nadat wij waren getrouwd, kwam er dan ook al gauw een MGB en dat is de auto die we nog steeds hebben.’

Met de auto is flink wat gereden. De Sieverinks houden van tochten en toerritten. Italië, Engeland en Schotland hebben ze regelmatig bezocht. ‘Na de restauratie kan hij er weer jaren tegenaan’, aldus Mary, die nu al uitkijkt naar het bezoek aan Engeland, volgend jaar.

De restauratie is trouwens in eigen beheer uitgevoerd. Dat wil zeggen in het bedrijf dat de Sieverinks in 1988 zijn gestart. ‘Een droom was het: ooit een eigen autobedrijf hebben, dat gespecialiseerd is in de restauratie van Britse klassiekers. Een droom die uitkwam toen mijn man zijn werk kwijtraakte. We moesten íets en dus trokken we de stoute schoenen aan. Met succes, want van meet af aan hadden we veel werk. Gewoon omdat wij misschien wel net zo gepassioneerd zijn als onze klanten en omdat we echt kwaliteit leveren.’

Het bedrijf heet S + S Tuning en was eerst gevestigd in het centrum van Haaksbergen. Inmiddels is het bedrijf verhuisd naar een groter pand aan de Industriestraat 79 in Haaksbergen. Het bedrijf is trouwens ook KNAC Ambassadeur.

‘Veel klanten zijn onze vrienden geworden’, zegt Mary. Logisch, want één blik in het bedrijf bewijst al dat de bezoeker met pure liefhebbers te maken heeft, voor wie kwaliteit en gastvrijheid tellen. De vele schilden van merken uit vervlogen tijden aan de muur en de talrijke foto’s van deelnames aan wedstrijden met Engelse klassiekers, getuigen van de liefde voor de auto’s.

Stoom
Na het omdraaien van de sleutel begint de motor te knorren. Wat klinkt zo’n MGB toch leuk. Stevige ploffen uit de uitlaat, maar nooit wordt het geluid hard; het is gewoon een prettig ingetogen timbre. Het valt op dat de auto best pittig reageert op het gas en dat je zelfs naar hedendaagse maatstaven flink hard door de bochten kan. Van overhellen is nauwelijks sprake en de achterwielaandrijver voelt koersvast aan. Het ware domein van de MGB zijn de landelijke binnenwegen. Daar kun je genieten van het geluid van de motor tijdens accelereren, van de prettige en directe besturing in de bochten en van de sympathie die de MGB bij medeweggebruikers oproept. Het uiterlijk is immers allerminst agressief of schreeuwerig.

De grote snelheidsmeter en toerenteller domineren het dashboard. Ertussen bevindt zich een oliedrukmeter en links en rechts zijn kleine meters voor brandstofniveau en motortemperatuur. Verder zijn er de nodige lampjes en verchroomde schakelaars, die schijnbaar lukraak een plekje hebben gekregen. Van enige logica lijkt geen sprake.
De MGB is geen auto voor lange mensen, ook al kun je de benen goed strekken. De zitpositie is laag, echt op roadster-niveau dus. Ben je lang van stuk, dan steek je al gauw met je kruin uit boven de rand van de lage voorruit en waait de pet (als je die draagt) van het hoofd. En als je vanwege het weer dicht rijdt, dan zit je letterlijk met het hoofd tegen het dak.

De vierversnellingsbak schakelt licht, de koppeling grijpt soepel aan en voor het remmen hoef je ook niet eerst naar de sportschool – er is bekrachtiging aan boord. Sturen is een ander verhaal: dat gaat best zwaar, zeker op parkeersnelheid. Stilstaand is het stuur niet zonder forse krachtsinspanning te verdraaien.
De MGB van Mary staat op spaakwielen. Er zijn ook versies met stalen wielen, maar de gespaakte exemplaren maken de B mooier. En als het om schoonheid gaat, dan is een passende achtergrond snel gevonden: de Museum Buurt Spoorweg (MBS) in het centrum van Haaksbergen: een passend decor en erg leuk.
Vrijwilligers van de MBS zorgen ervoor dat toeristen met de stoomtrein van Haaksbergen naar Boekelo en weer terug kunnen. Mary: ‘De liefhebberij en de passie voor de historie is hier voelbaar. Geweldig toch dat dit nog kan in ons land. Dat moeten we koesteren.’ Het klinkt des te overtuigender uit juist haar mond.