Economisch total loss

Tot mijn verrassing ontdekte ik dat ik nog niet eerder een column had geschreven over wat er allemaal komt kijken bij het total loss verklaren van een auto na een forse schade, en in het bijzonder de variant ‘economisch total loss’. Dit omdat een total-lossverklaring soms gepaard kan gaan met de nodige emoties en het dus de moeite waard is om erover te schrijven. Zeker als de schade door een ander is veroorzaakt of als er om financiële redenen gedwongen afscheid van de auto moet worden genomen. Soms kan een total loss ook als een verlossing komen. Zeker als de auto niet bevalt. In de brand, uit de brand kan dan zowel letterlijk als figuurlijk een uitkomst zijn.

Bij een schade worden bijna altijd de herstelkosten berekend. Soms kan dit achterwege blijven als er aan een herstel geen eer meer te behalen is. Er wordt dan meestal gesproken van een technisch total loss, waarbij een veilig herstel niet meer mogelijk is. Met een schuin oog wordt altijd gekeken naar de vervangingswaarde van de auto. Dat is de waarde van een gelijkwaardige auto met dezelfde uitrusting, kilometerstand, bouwjaar enz. Soms wordt ook wel gezegd dat de vervangingswaarde de waarde van de auto is nét op het moment voor de schade.

Bij een klassieker kan sprake zijn van een getaxeerde waarde of een met de verzekeraar overeengekomen waarde. Dan wordt uitgegaan van deze (vervangings)waarde. Als de herstelkosten in verhouding met de vervangingswaarde van een auto vrij hoog zijn, wordt de restwaarde van de auto bepaald. De schade-expert biedt de auto dan online aan op een platform waarbij autohandelaren, autosloperijen, erkende opkopers en garagebedrijven zijn aangesloten. De bieder met het hoogste bod op het voertuig met schade bepaalt daarmee de hoogte van de restwaarde. Een hoog bod is ongunstig als de eigenaar de auto wil behouden en laten repareren.

Wanneer de eigenaar van de auto akkoord gaat met de meestal goed onderbouwde vervangingswaarde van de auto, eventueel na inschakeling van een eigen expert, dan krijgt de eigenaar van zijn verzekeraar of de verzekeraar van de tegenpartij de vervangingswaarde minus de restwaarde uitgekeerd. Varianten hierop zijn mogelijk, bijvoorbeeld als de eigen polis een nieuwwaarderegeling kent of dat de auto verzekerd is tegen de aanschafwaarde. De restwaarde betaalt de opkoper als deze de auto komt ophalen en een vrijwaringsbewijs afgeeft.

Spannend wordt het als de eigenaar de auto graag wenst te behouden en wil laten repareren, maar met het bedrag dat hij krijgt uitgekeerd (vervangingswaarde minus restwaarde) de werkelijke herstelkosten niet kan betalen. In dat geval spreken we over een economisch total loss: het is financieel niet meer verantwoord te laten repareren, ook al kan de auto technisch gezien nog wel worden hersteld. Maar de eigenaar van de auto mag er bij een economisch total loss wel voor kiezen om de auto te behouden en het verschil uit eigen zak bij te leggen. Bij een technisch total loss mag dit voor moderne auto’s meestal niet, maar bij klassieke auto’s (met een historische waarde) staat vaak in de polisvoorwaarden dat de eigenaar de restanten wel mag behouden.

Over in hoeveel procent van de schades er sprake is van een total loss, ontbreken exacte cijfers. Aannemelijk is wel dat met ons alsmaar ouder wordende wagenpark steeds meer autobezitters hiermee te maken kunnen krijgen. Voor hen komt deze column dus precies op tijd.

Kees de Regt
Manager Verzekeringen