Video: Ferrari 550 Maranello – de terugkeer van de V12 voorin

Na 23 jaar met middenmotor-sportwagens gooide Ferrari het roer in 1996 om. Toen keerde het Italiaanse merk met de 550 Maranello terug naar een vertrouwd concept uit de jaren zestig: een lange neus, een machtige V12 voorin en aandrijving op de achterwielen. Het resultaat was een Gran Turismo die niet alleen bloedsnel, maar ook verrassend comfortabel en uitgebalanceerd was.

De keuze voor de motor voorin had bovendien praktische voordelen. Bij middenmotor-Ferrari’s als de Testarossa zorgde de motor achter de bestuurder voor veel warmte in het interieur en een beperkt zicht naar achteren. De 550 rekende daarmee af. De V12 kwam vóór de vooras te liggen, maar ver genoeg naar achteren geplaatst om een vrijwel ideale gewichtsverdeling te bereiken.

Onder de lange motorkap ligt de 5,5-liter F133A V12, goed voor 485 pk. De atmosferische twaalfcilinder beschikt over vier kleppen per cilinder, vier bovenliggende nokkenassen en een dry-sumpsmering. Die laatste techniek maakt het mogelijk de motor lager in het chassis te plaatsen en voorkomt dat de olievoorziening in snelle bochten in gevaar komt. Vooral bij stevig rijden is dat belangrijk: een V12-revisie is immers geen goedkope aangelegenheid.

Positieve ontvangst

Ferrari presenteerde de 550 Maranello in juni 1996 tijdens de Ferrari Racing Days op de Nürburgring. Tien exemplaren stonden klaar voor de internationale pers. De reacties waren direct enthousiast. Journalisten roemden vooral de stabiliteit en de uitgebalanceerde rijeigenschappen. Met dubbele wishbones voor en achter, stabilisatoren en instelbare schokdempers was de 550 technisch uitstekend uitgerust. Ook de ASR-tractiecontrole was instelbaar of volledig uit te schakelen.

Zesbak

Wie een Ferrari als echte rijdersauto beschouwt, zal bovendien blij zijn met de handgeschakelde zesbak. De karakteristieke open schakelgeleider maakt iedere versnelling tot een kleine gebeurtenis. De koppeling is zwaar en het schakelen vraagt aandacht, maar juist dat past bij het karakter van de 550. De latere 575M was ook leverbaar met een gerobotiseerde transmissie, waardoor handgeschakelde exemplaren tegenwoordig bijzonder gewild zijn.

V12-geluid

Achter het stuur blijkt de 550 meer dan een brute sportwagen. De cabine biedt opvallend goed zicht rondom en is ruim en comfortabel. De vering is stevig, maar zeker niet oncomfortabel, terwijl de V12 zich bij rustige snelheden opvallend beschaafd gedraagt. Geef meer gas en het karakter verandert onmiddellijk. De twaalfcilinder klimt moeiteloos in toeren en produceert een geluid dat je als autoliefhebber niet snel vergeet.

Ideale mix

Juist die combinatie maakt de 550 Maranello zo bijzonder. Hij biedt het comfort van een Gran Turismo, maar beschikt tegelijkertijd over het volledige Ferrari-DNA. De vrijwel ideale gewichtsverdeling en de relatief ver naar achteren geplaatste zitpositie geven de bestuurder bovendien veel vertrouwen. Waar sommige middenmotor-Ferrari’s bij het bereiken van de grens behoorlijk listig kunnen worden, voelt de 550 voorspelbaar en beheersbaar.

De technische basis bleek bovendien geschikt voor de racerij. Een afgeleide van de 550 Maranello won in 2003 met de Nederlandse coureur Peter Kox de GTS-klasse tijdens de 24 uur van Le Mans.

Gran Turismo

De 550 Maranello is daarmee veel meer dan een Ferrari met een grote V12 voorin. Het is de auto waarmee Ferrari liet zien dat een klassieke Gran Turismo nog altijd een indrukwekkende combinatie van prestaties, comfort en karakter kan bieden. Een beschaafde sportwagen, maar wel eentje met onvervalst Italiaans racebloed.